W opracowaniu planu pomocy w opiece środowiskowej punktem wyjścia jest diagnoza, czyli możliwie pełne rozpoznanie, z czym podopieczny się mierzy i jakie wsparcie jest realnie potrzebne. Odpowiedź "rozpoznanie problemów, potrzeb i możliwości podopiecznego" jest trafna, bo obejmuje trzy filary dobrej diagnozy: (1) problemy/ograniczenia, (2) potrzeby, (3) możliwości i zasoby (np. zachowana samodzielność, wsparcie bliskich, motywacja).
Odpowiedź "rozpoznanie sytuacji społecznej podopiecznego" opisuje tylko jeden wycinek diagnozy. Sytuacja społeczna jest ważna (rodzina, sieć wsparcia, warunki bytowe), ale pierwszy etap planu pomocy nie powinien ograniczać się wyłącznie do tego obszaru, bo plan ma odpowiadać także na potrzeby funkcjonalne, zdrowotne i organizacyjne.
Odpowiedź "określenie materiałów, narzędzi i przyborów do realizacji działań" dotyczy etapu organizacji i przygotowania realizacji. Bez wcześniejszego rozpoznania potrzeb łatwo dobrać nieadekwatne środki (np. zaplanować czynności lub sprzęt, które nie rozwiązują realnego problemu albo przekraczają możliwości podopiecznego).
Odpowiedź "określenie wspólnie z podopiecznym zakresu świadczonej pomocy" jest elementem planowania i kontraktowania wsparcia, które logicznie następuje po diagnozie. Wspólne ustalenie zakresu jest bardzo istotne, ale powinno opierać się na wcześniejszym rozpoznaniu problemów i możliwości, aby cele były realistyczne i akceptowane.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "pierwszy etap planu", najczęściej chodzi o diagnozę/rozpoznanie, a nie o ustalanie szczegółów organizacyjnych. Najpierw "co i dlaczego jest potrzebne", dopiero potem "jak i czym to wykonamy".
