Usługa DNS (Domain Name System) pełni w sieciach IP rolę "książki adresowej": umożliwia zamianę nazwy domenowej na adres IP. W praktyce, gdy wpisujesz w przeglądarce nazwę (np. serwer WWW firmy), komputer nie łączy się "po nazwie", tylko musi poznać konkretny adres IP hosta. Wtedy klient DNS (tzw. resolver) wysyła zapytanie, a odpowiedź zawiera rekord z adresem IP (najczęściej typu A dla IPv4 lub AAAA dla IPv6).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "sprawdzanie poprawności adresów IP" – DNS nie jest mechanizmem walidacji poprawności adresów IP. Może zwrócić rekord lub błąd braku domeny/rekordu, ale to nie jest "sprawdzenie poprawności" w sensie reguł adresacji czy osiągalności hosta.
- "translacja adresów IP na nazwy domenowe" – taki kierunek istnieje jako odwrotne wyszukiwanie (reverse lookup, rekordy PTR), ale nie jest to podstawowe i najczęściej rozumiane zadanie DNS w typowych pytaniach egzaminacyjnych. W klasycznym ujęciu DNS odpowiada przede wszystkim za nazwę→IP.
- "sprawdzanie poprawności adresów domenowych" – DNS nie "ocenia", czy domena jest poprawna językowo ani czy nazwa spełnia politykę, tylko odpowiada na pytanie, czy istnieje rekord w systemie DNS i jaka jest jego wartość. Poprawność składni nazwy to domena aplikacji/klienta oraz zasad nazewnictwa, a nie funkcja samego DNS jako usługi rozwiązywania nazw.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać praktyczny skrót: DNS = nazwa na IP. Jeśli w zadaniu pojawia się problem "nie działa strona po nazwie, a ping po IP działa", to pierwszym podejrzeniem jest właśnie konfiguracja lub dostępność DNS (adres serwera DNS, rekordy, cache, propagacja zmian).
