Hartowanie zwiększa twardość i wytrzymałość powierzchni (lub całego przekroju) elementu, ale jednocześnie pogarsza jego skrawalność. Dlatego po obróbce cieplnej typową metodą uzyskania wymaganej dokładności wymiarowej i małej chropowatości jest szlifowanie, czyli obróbka ścierna ściernicą. Ziarna ścierne działają jak bardzo liczne, mikroskopijne ostrza, dzięki czemu możliwe jest efektywne zdejmowanie niewielkich naddatków nawet z materiału o dużej twardości.
Odpowiedź "szlifowanie" jest poprawna, bo w praktyce produkcyjnej po hartowaniu często wykonuje się właśnie szlifowanie wykańczające (np. czopów wałów, powierzchni bazowych, bieżni), aby osiągnąć dokładność i jakość powierzchni trudną do uzyskania innymi metodami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w typowym ujęciu egzaminacyjnym:
- "wiercenie" – w stali zahartowanej wiercenie jest znacznie utrudnione, wymaga specjalnych narzędzi i technologii, a ryzyko uszkodzeń oraz zużycia wiertła jest wysokie. Z tego powodu otwory zazwyczaj wykonuje się przed hartowaniem, a po hartowaniu co najwyżej wykonuje się obróbkę wykańczającą inną metodą.
- "przeciąganie" – przeciąganie jest obróbką skrawaniem o stałej geometrii narzędzia; dla materiałów o wysokiej twardości narzędzie przeciągacza ulega bardzo szybkiemu zużyciu, więc proces jest mało typowy po hartowaniu.
- "gwintowanie" – nacinanie lub formowanie gwintu po hartowaniu jest problematyczne i technologicznie ryzykowne; standardowo gwinty wykonuje się przed obróbką cieplną lub stosuje inne rozwiązania konstrukcyjne/technologiczne.
Wskazówka do nauki: jeśli w pytaniu pojawia się "część zahartowana", to w klasycznej technologii mechanicznej pierwszym skojarzeniem dla obróbki wykańczającej powinna być obróbka ścierna (szlifowanie), bo najlepiej radzi sobie z wysoką twardością i wymaganiami dokładności.
