Lepienie z masy solnej lub plasteliny jest aktywnością silnie wspierającą motorykę małą, chwyt, siłę dłoni oraz koordynację wzrokowo-ruchową. Jednocześnie w młodszym wieku częściej występuje eksploracja oralna, a więc wzrasta ryzyko, że dziecko będzie próbowało wkładać materiał do ust. Z tego powodu planując zajęcia dla grupy dzieci, opiekunka powinna brać pod uwagę nie tylko walory rozwojowe, ale też bezpieczeństwo i przewidywalność zachowań.
Odpowiedź "w II półroczu drugiego roku życia" wskazuje moment, w którym u wielu dzieci rośnie gotowość do działań wymagających ugniatania, wałkowania, odrywania i łączenia elementów, a także łatwiej utrzymać krótkie zasady pracy (np. "lepimy na macie", "po zajęciach myjemy ręce"). Nadal konieczny jest bliski nadzór oraz dobór masy o bezpiecznym składzie i konsystencji.
Pozostałe propozycje wieku mogą wynikać z typowych pomyłek:
- "w I półroczu drugiego roku życia" – zbyt wczesne ujęcie jako minimalnego terminu; częściej wymagałoby bardzo indywidualizacji i intensywnego monitorowania zachowań, bo nie każde dziecko jest wtedy gotowe manualnie i organizacyjnie.
- "w I półroczu trzeciego roku życia" oraz "w II półroczu trzeciego roku życia" – zbyt późne przesunięcie; odkładanie takich aktywności może ograniczać okazje do systematycznego ćwiczenia dłoni i różnicowania bodźców sensorycznych w okresie, gdy rozwój jest dynamiczny.
W praktyce warto zaczynać od prostych form: ugniatanie kul, wałeczków, odciskanie dużych foremek, a dopiero później wprowadzać drobne detale i dłuższe instrukcje. Kluczowe są: przygotowanie miejsca, jasne zasady higieny oraz obserwacja, czy dziecko nie wkłada materiału do ust.
