W tego typu zadaniach celem jest wyznaczenie zapotrzebowania netto na komponent (tu: procesor), czyli tego, ile faktycznie trzeba dokupić, aby zrealizować zlecenie produkcyjne.
Najpierw ustala się zapotrzebowanie brutto. Jeżeli przyjmujemy typowe założenie, że 1 komputer wymaga 1 procesora, to dla zamówienia na 60 komputerów zapotrzebowanie brutto wynosi 60 procesorów.
Następnie wykonuje się bilans, uwzględniając dwa źródła "pokrycia" zapotrzebowania:
- zapas w magazynie – procesory już dostępne, które można pobrać do produkcji,
- produkcję w toku – elementy znajdujące się w realizacji, które w części (zgodnie z danymi zadania) zmniejszają liczbę brakujących procesorów do zakupu.
Ogólny schemat obliczenia można zapisać jako:
do zamówienia = zapotrzebowanie brutto − (zapas magazynowy + pokrycie z produkcji w toku)
Po podstawieniu wartości podanych w zadaniu (zapas oraz stan produkcji w toku) otrzymuje się 25 szt. – tyle procesorów należy zamówić, aby domknąć brak do realizacji 60 komputerów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 15 szt. oznaczałoby zbyt małe zamówienie – po wykorzystaniu zapasu i WIP nadal pozostałby niedobór procesorów, a zlecenie nie zostałoby w pełni zrealizowane.
- 35 szt. oraz 45 szt. oznaczają przeszacowanie potrzeb – sugerują pominięcie części dostępnych zasobów (zapas/WIP) albo podwójne liczenie braków, co prowadzi do nadmiernego zakupu i wzrostu zapasu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozpisz bilans w jednym wierszu (brutto, minus zapas, minus WIP). Unikniesz wtedy typowego błędu "zamów tyle, ile brakuje na pierwszy rzut oka".
