W zadaniu podano trzy kluczowe informacje: średni popyt miesięczny (ile surowca typowo zużywa się w miesiącu), obecny zapas (ile jest teraz na stanie) oraz zapas bezpieczeństwa (minimalna rezerwa, która ma pozostać jako bufor na opóźnienia dostaw lub nagłe skoki popytu).
W typowym podejściu do uzupełniania zapasu przy planowaniu na dany okres wielkość zamówienia liczy się tak, aby po zrealizowaniu popytu w tym okresie nadal pozostał zapas bezpieczeństwa. Stąd wzór:
Wielkość zamówienia = (popyt na okres + zapas bezpieczeństwa) − stan bieżący.
Podstawiamy dane z treści:
- popyt miesięczny = 100 kg
- zapas bezpieczeństwa = 100 kg
- obecny zapas = 100 kg
Obliczenie:
(100 kg + 100 kg) − 100 kg = 100 kg.
Interpretacja wyniku: jeśli zamówimy 100 kg, to stan po dostawie będzie równy 200 kg. Po miesiącu, gdy zużyje się przeciętnie 100 kg, w magazynie zostanie 100 kg, czyli dokładnie wymagany zapas bezpieczeństwa.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Odpowiedź "200 kg" wynika zwykle z pominięcia stanu bieżącego (dodaje się popyt i zapas bezpieczeństwa, jakby magazyn był pusty). "300 kg" oznaczałoby nadmierne zatowarowanie bez uzasadnienia w danych. "10 kg" nie zapewnia pokrycia popytu miesięcznego przy jednoczesnym utrzymaniu bufora bezpieczeństwa.
