Okres przechowywania danych osobowych pracownika nie jest dowolny. W relacji pracodawca–pracownik administrator danych powinien ustalić minimalny, uzasadniony czas archiwizacji, liczony zwykle od momentu zakończenia zatrudnienia. W tym czasie firma musi móc wykazać spełnienie obowiązków związanych z zatrudnieniem (np. prowadzenie i kompletność dokumentacji, możliwość odtworzenia przebiegu zatrudnienia, obsługa ewentualnych roszczeń).
Dlatego odpowiedź "Przez 5 lat po zakończeniu zatrudnienia" jest właściwa: wskazuje konkretny, ograniczony w czasie okres przechowywania po ustaniu stosunku pracy, co jest zgodne z praktycznym podejściem do retencji danych w dokumentacji pracowniczej.
- "Przez 10 lat po zakończeniu zatrudnienia" – to okres często kojarzony z innymi obowiązkami archiwizacyjnymi lub z wcześniejszymi zasadami; bez doprecyzowania podstawy i rodzaju dokumentów może prowadzić do nadmiernego przechowywania.
- "Przez 50 lat po zakończeniu zatrudnienia" – bardzo długi okres bywa mylony z historycznymi regułami archiwizacji wybranych akt. W pytaniu chodzi o standardowe ustalenie czasu przechowywania, a nie wyjątkowe, wielodekadowe archiwum.
- "Przez nieokreślony czas" – jest sprzeczne z zasadą ograniczenia przechowywania. Dane osobowe nie powinny być przetrzymywane "na wszelki wypadek"; trzeba mieć jasno określony harmonogram retencji i usuwania/brakowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "jak długo przechowywać dane", szukaj odpowiedzi, która łączy dwa elementy: (1) jest ograniczona czasowo oraz (2) odnosi się do zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu (tu: zakończenie zatrudnienia). Odpowiedzi skrajne ("zawsze", "bardzo długo") najczęściej są pułapką.