Zasobnik solarny pełni w instalacji kolektorów słonecznych kluczową rolę: magazynuje ciepło wyprodukowane w okresach nasłonecznienia, aby można było z niego korzystać również wtedy, gdy kolektory nie pracują (wieczór, noc, pogorszenie pogody). Z tego powodu jego pojemność nie jest dobierana wyłącznie "na styk" do przeciętnego dobowego poboru.
W praktyce stosuje się reguły orientacyjne, które łączą pojemność zasobnika z dobowym zapotrzebowaniem na c.w.u. Jedna z często spotykanych w dydaktyce zasad mówi o pojemności rzędu 1,5 do 2 razy większej niż dzienne zużycie. Takie przewymiarowanie ma sens, ponieważ:
- uzysk energii z kolektorów jest nierównomierny (szczyt w środku dnia),
- pobór c.w.u. bywa przesunięty na godziny poranne i wieczorne,
- większy zasób wody ułatwia pokrycie wahań bez częstego dogrzewania,
- zbyt mały zasobnik może powodować niewykorzystanie produkcji kolektorów w słoneczne dni (brak "miejsca" na ciepło).
Odpowiedź "mniejsza od dziennego zapotrzebowania na ciepłą wodę użytkową" jest błędna, bo zbyt mały zasobnik ogranicza buforowanie ciepła i zwiększa ryzyko braku komfortu lub konieczności częstego dogrzewania. Odpowiedź "równa dziennemu zapotrzebowania na ciepłą wodę użytkową" także zwykle nie jest zaleceniem dla solarów: przy zmiennym uzysku i rozkładzie poboru łatwo o sytuację, w której pojemność okaże się niewystarczająca. Z kolei odpowiedź "2 do 2,5 razy większa…" może oznaczać przewymiarowanie: większe straty postojowe, dłuższe czasy nagrzewu oraz potencjalnie większe ryzyko niekorzystnych stanów pracy (np. zbyt wysokich temperatur w zasobniku).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze kojarz instalację solarną z potrzebą magazynowania energii dziennej na późniejsze godziny i wybieraj odpowiedź, która odzwierciedla umiarkowane przewymiarowanie, a nie skrajności.
