Przy rozcieńczaniu roztworu dolewa się rozpuszczalnik, ale ilość (liczba moli) substancji rozpuszczonej pozostaje taka sama. Dlatego stosuje się zależność:
C1 · V1 = C2 · V2
- C1 – stężenie roztworu początkowego (tu: 2 mol/L),
- V1 – objętość roztworu początkowego, którą trzeba odmierzyć (tego szukamy),
- C2 – stężenie roztworu po rozcieńczeniu (tu: 0,5 mol/L),
- V2 – objętość końcowa przygotowanego roztworu (tu: 1 L).
Podstawiamy dane i przekształcamy równanie do postaci na V1:
V1 = (C2 · V2) / C1 = (0,5 mol/L · 1 L) / (2 mol/L) = 0,25 L.
Następnie przeliczamy litry na mililitry: 0,25 L = 250 mL. Tyle roztworu 2 mol/L należy odmierzyć, a potem dopełnić rozpuszczalnikiem do objętości 1 L (np. w kolbie miarowej).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 500 mL odpowiadałoby sytuacji, w której stężenie zmniejsza się dwukrotnie, a tu spada czterokrotnie (z 2 do 0,5).
- 750 mL prowadziłoby do zbyt wysokiego stężenia końcowego, bo w 1 L znalazłoby się za dużo moli substancji.
- 1000 mL oznaczałoby brak rozcieńczania (użycie całego 1 L roztworu początkowego), więc stężenie pozostałoby 2 mol/L.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy stężenie końcowe jest mniejsze od początkowego. Jeśli tak, to V1 musi wyjść mniejsze od V2.
