W opisie sytuacji kluczowe jest to, że magazynier otrzymuje zlecenie na przygotowanie materiałów do produkcji. Taka czynność oznacza zwykle kompletację (pobranie z lokacji), ewentualne przygotowanie jednostek ładunkowych i wydanie materiałów na produkcję. Aby magazynier mógł "przygotować" materiały od razu, materiały muszą już fizycznie znajdować się w magazynie jako zapas.
Dlatego poprawny jest system zaopatrzenia produkcji na zapas (podejście typu push): firma wcześniej gromadzi surowce i komponenty, a na etapie realizacji zlecenia produkcyjnego magazyn wykonuje typową sekwencję operacji: przyjęcie → składowanie → kompletacja → wydanie. W dużych firmach produkcyjnych taki model jest częsty dla materiałów podstawowych, bo zwiększa odporność na opóźnienia dostaw i pomaga utrzymać ciągłość produkcji.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu czynności magazyniera w tym momencie procesu:
- System zaopatrzenia produkcji na zamówienie (pull/JIT) zakłada, że materiały są zamawiane dopiero wtedy, gdy pojawia się potrzeba. W praktyce pierwszym działaniem byłoby zainicjowanie dostawy i przyjęcie towaru, a nie kompletacja z istniejącego zapasu.
- System zaopatrzenia produkcji na podstawie prognoz dotyczy etapu planowania i budowania zapasów w oparciu o przewidywany popyt. Prognozy mogą tłumaczyć, dlaczego zapas istnieje, ale nie opisują bezpośrednio operacji "przygotowania" zlecenia z magazynu.
- System zaopatrzenia produkcji na podstawie zapotrzebowania (MRP/MRP II) opiera się na wyliczeniach potrzeb materiałowych z planu produkcji i stanów magazynowych. To również przede wszystkim metoda planowania. Samo zlecenie "przygotuj materiały" wskazuje na etap realizacyjny (wydanie z magazynu), a nie na etap obliczania potrzeb.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "kompletuj", "przygotuj", "wydaj na produkcję", zwykle chodzi o pracę na zapasie magazynowym. Gdy mowa o "zamówieniu u dostawcy" lub "braku zapasu", częściej pasuje podejście na zamówienie/JIT. Gdy mowa o "wyliczeniu potrzeb", pasuje MRP.
