W obróbce skrawaniem stali nierdzewnych narzędzie musi dobrze znosić wysoką temperaturę w strefie skrawania, skłonność do przywierania oraz często umocnienie zgniotowe materiału. Z tego powodu w praktyce najczęściej stosuje się narzędzia z węglika spiekanego (np. płytki węglikowe), często z odpowiednimi powłokami, ponieważ zapewniają korzystny kompromis między twardością na gorąco, odpornością na ścieranie i dostateczną udarnością.
Odpowiedź "Narzędzie z szybkotnącej stali (HSS)" jest mniej trafna jako wybór "najbardziej odpowiedni", bo HSS ma dobrą ciągliwość, ale zwykle szybciej traci własności w wysokiej temperaturze i wymaga niższych prędkości skrawania. Może być stosowana, lecz częściej w lżejszych warunkach, przy prostszych narzędziach lub gdy priorytetem jest odporność na udar, a nie wydajność.
Odpowiedź "Narzędzie z diamentu polikrystalicznego (PCD)" bywa myląca, bo PCD jest bardzo twardy, ale jest przeznaczany głównie do materiałów nieżelaznych i kompozytów. Przy obróbce stali (materiałów żelaznych) jego zastosowanie jest zwykle niekorzystne ze względu na niepożądane oddziaływania w wysokiej temperaturze, co może przyspieszać zużycie ostrza.
Odpowiedź "Narzędzie z ceramiki" może sprawdzać się w pewnych wyspecjalizowanych warunkach (np. stabilne, wysokie prędkości, odpowiednia sztywność układu), ale ceramika jest bardziej krucha i w typowych warunkach warsztatowych łatwiej o wykruszenia krawędzi, szczególnie przy drganiach, przerwach w skrawaniu lub zmiennym obciążeniu.
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: dla stali nierdzewnych standardowym wyborem są narzędzia węglikowe, a pozostałe materiały narzędziowe częściej wymagają doprecyzowania warunków (rodzaj operacji, prędkość, chłodzenie, sztywność). To pozwala bezpiecznie wskazać rozwiązanie najbardziej uniwersalne.
