Umiejętność samodzielnego siedzenia jest elementem rozwoju motoryki dużej i zwykle pojawia się stopniowo: dziecko najpierw coraz stabilniej kontroluje głowę i tułów, potem potrafi krótko utrzymać pozycję z podparciem, a dopiero później siedzi stabilnie bez podparcia. Dlatego pojedyncza obserwacja, że niemowlę w 6. miesiącu życia jeszcze nie siada samodzielnie, nie musi automatycznie oznaczać nieprawidłowości.
Odpowiedź "Nie, niektóre dzieci zaczynają siedzieć samodzielnie dopiero po 7. miesiącu życia." jest zgodna z podejściem, że kamienie milowe opisuje się jako przedziały, a nie sztywne daty. W praktyce opiekunka dziecięca powinna patrzeć na całość rozwoju: czy dziecko robi postępy, czy wzmacnia się kontrola tułowia, czy próbuje podpierać się rękami, jak reaguje w leżeniu na brzuchu oraz czy nie pojawiają się objawy budzące niepokój.
- Stwierdzenie "Tak, powinien już umieć samodzielnie siedzieć." jest zbyt kategoryczne – zakłada jedną granicę wieku dla wszystkich dzieci i ignoruje różnice indywidualne.
- Stwierdzenie "Tak, powinien już umieć chodzić." jest nieprawidłowe, ponieważ chodzenie jest znacznie późniejszym etapem rozwoju niż siadanie i nie stanowi oczekiwania wobec 6-miesięcznego niemowlęcia.
- Stwierdzenie "Nie, powinien już umieć mówić." również nie pasuje do wieku oraz do pytania o motorykę – rozwój mowy przebiega innym torem i nie jest kryterium oceny umiejętności siedzenia w tym wieku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy rozwoju niemowlęcia, unikaj odpowiedzi "zawsze/powinien już", jeśli nie ma w treści dodatkowych informacji o objawach alarmowych. Najbezpieczniejsze merytorycznie są ujęcia wskazujące na zakres normy oraz potrzebę obserwacji i ewentualnej konsultacji przy współwystępowaniu innych niepokojących sygnałów.
