KWALIFIKACJA CHM4 - TEST WIEDZY NR 6

W tego typu zadaniach kluczowa jest logika oceny zgodności: wynik analizy porównuje się z ustalonym kryterium (limitem, wartością dopuszczalną) dla danego parametru jakości wody. Jeżeli wynik jest mniejszy lub równy wartości granicznej, to z punktu widzenia tego jednego parametru próbka jest uznawana za zgodną; jeśli jest wyższy — za niezgodną.

Dla podanego wyniku 200 mg/l jonów siarczanowych wniosek "woda jest zgodna" jest poprawny w sytuacji, gdy przyjmowany limit wynosi 250 mg/l. Wynik 200 mg/l jest po prostu niższy od progu, więc nie wskazuje na przekroczenie.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

• Stwierdzenie o limicie 150 mg/l prowadziłoby do wniosku o niezgodności, ale opiera się na innym (tu nieprzyjętym) kryterium — to typowy dystraktor testujący, czy zdający zna właściwą wartość odniesienia.
• Stwierdzenie, że "norma wynosi 200 mg/l" miesza pojęcia: wynik badania nie staje się automatycznie normą. To częsty błąd polegający na utożsamieniu liczby z raportu z wartością graniczną.
• Odpowiedź z limitem 100 mg/l również zmieniałaby wniosek na niezgodność, ale dodatkowo zawiera literówkę w nazwie ("siarcatanowych"), co może rozpraszać; merytorycznie nadal jest to inne kryterium niż przyjęte w zadaniu.

W praktyce laboratoryjnej technik analityk powinien zawsze sprawdzić: jaki parametr ocenia, w jakiej jednostce jest wynik oraz jakie kryterium (aktualny limit) ma zastosowanie dla oceny wody do spożycia.