KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - STYCZEŃ 2017

PYTANIE NR 25.
Zapewniając bezpieczeństwo unieruchomionemu w łóżku pacjentowi leżącemu w pozycji na prawym boku, należy pamiętać
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Ułożenie wałka lub zrolowanego koca wzdłuż pleców stabilizuje tułów pacjenta leżącego na prawym boku i zmniejsza ryzyko niekontrolowanego przetoczenia na plecy. To bezpośrednio zwiększa bezpieczeństwo unieruchomionej osoby. Pozostałe czynności mogą być pomocne, ale nie zapewniają takiej stabilizacji tułowia.

Pełne wyjaśnienie:

U pacjenta unieruchomionego, leżącego na prawym boku, jednym z kluczowych zagrożeń jest niekontrolowana zmiana pozycji (np. przetoczenie się na plecy) oraz utrata stabilnego ułożenia. Dlatego ważne jest zastosowanie podparcia, które "blokuje" tułów i miednicę.

Najbardziej bezpośrednio zwiększa bezpieczeństwo umieszczenie wałka lub zrolowanego koca wzdłuż pleców pacjenta. Takie podparcie stabilizuje pozycję boczną, ogranicza kołysanie tułowia i pomaga utrzymać ustawienie ciała bez konieczności częstych poprawek.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w kontekście tego pytania (bezpieczeństwo i stabilizacja na boku):

  • Poduszka między kończynami dolnymi – wspiera komfort i może zmniejszać ucisk kolan/kostek, ale nie zabezpiecza tułowia przed przetoczeniem; działa głównie na ustawienie kończyn.
  • Ułożenie kończyny górnej lewej równolegle do tułowia – może sprzyjać niewłaściwemu ustawieniu barku i nie jest elementem stabilizacji pleców; nie rozwiązuje głównego ryzyka utraty pozycji.
  • Ułożenie kończyny górnej prawej pod poduszką – to ustawienie może zwiększać ryzyko ucisku i ograniczenia krążenia/obrzęku kończyny, a także nie stabilizuje tułowia.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "bezpieczeństwa" w pozycji bocznej, szukaj odpowiedzi, która stabilizuje całe ciało (zwłaszcza tułów), a nie tylko poprawia ułożenie jednej kończyny.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najczęściej stosuje się stabilizację tułowia: wałek, klin lub zrolowany koc ułożony wzdłuż pleców. Takie podparcie ogranicza ruch tułowia i pomaga utrzymać pozycję boczną. Dodatkowo dba się o wygodne ułożenie kończyn i brak ucisku na wystające części ciała.
Wałek działa jak "bariera" stabilizująca tułów i miednicę, czyli najcięższe części ciała. Dzięki temu pacjent mniej się kołysze i rzadziej zmienia pozycję w sposób niekontrolowany. To zmniejsza ryzyko zsunięcia się, przetoczenia oraz wtórnego ucisku na inne okolice ciała.
Poduszka między kończynami dolnymi poprawia komfort i zmniejsza tarcie oraz ucisk między kolanami i kostkami. Jest to element wspomagający prawidłowe ułożenie nóg, ale zwykle nie stabilizuje tułowia. Dlatego bywa dodatkiem do wałka przy plecach, a nie jego zamiennikiem.
Częste błędy to brak stabilizacji pleców, ułożenie kończyn w sposób powodujący ucisk oraz pozostawienie pacjenta w pozycji niestabilnej (łatwe przetoczenie). Inny błąd to skupienie się tylko na wygodzie, a nie na bezpieczeństwie i ochronie skóry. Ważne jest też kontrolowanie, czy podparcia nie uciskają.
Zwykle unika się ułożenia kończyny w sposób, który może ją uciskać lub ograniczać krążenie. Bezpieczniej jest ułożyć rękę w pozycji podpartej i odciążonej, tak aby bark i łokieć nie były nadmiernie uciskane. Jeśli stosuje się poduszkę, powinna podpierać kończynę, a nie ją "przygniatać".
Pozycja jest stabilna, gdy tułów nie przechyla się łatwo w kierunku pleców lub brzucha, a pacjent nie zsuwa się po materacu. Podparcia powinny utrzymywać naturalne ułożenie ciała bez wymuszania skrętu. Dodatkowo należy sprawdzić, czy nie ma punktów nadmiernego ucisku oraz czy pacjent oddycha swobodnie.
Jest to szczególnie istotne u osób niesamodzielnych, z osłabionym napięciem mięśniowym, po udarze, w sedacji lub z ograniczoną świadomością. Także wtedy, gdy pacjent ma tendencję do zsuwania się lub zmiany pozycji podczas snu. Stabilizacja pomaga ograniczyć ryzyko urazu i ułatwia utrzymanie zaleconego ułożenia.
W praktyce często używa się zrolowanego koca, ręcznika lub poduszki uformowanej w wałek, o ile nie tworzą twardych, uciskających krawędzi. Ważne, aby podparcie było na tyle długie, by stabilizowało większą część pleców. Materiał powinien być czysty i ułożony tak, by nie powodował punktowego ucisku.
Prawidłowe ułożenie zmniejsza ryzyko upadku z łóżka, zsunięcia się, niekontrolowanego przetoczenia oraz powstania punktów ucisku na skórę. Ogranicza też przeciążenia stawów i tkanek oraz poprawia komfort oddychania. W dłuższej perspektywie wspiera profilaktykę odleżyn i przykurczów.
Ucz się według celu: stabilizacja, odciążenie, komfort, profilaktyka ucisku i ochrona stawów. Do każdej pozycji (na plecach, na boku, półwysoka) zapamiętaj kluczowe miejsca podparcia i typowe błędy. Na egzaminie szukaj odpowiedzi, która bezpośrednio minimalizuje główne ryzyko w danej pozycji.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 60% zdających egzamin. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Ułożenie wałka lub zrolowanego koca wzdłuż pleców stabilizuje tułów pacjenta leżącego na prawym boku i zmniejsza ryzyko niekontrolowanego przetoczenia na plecy."

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne do kwalifikacji MED.3 dotyczące technik pielęgnacyjnych i układania chorego
  • Instrukcje/standardy wewnętrzne placówek opieki dotyczące zmiany pozycji i profilaktyki odleżyn
  • Podręczniki i skrypty z podstaw pielęgnowania (rozdziały: ułożenie pacjenta, unieruchomienie, profilaktyka odleżyn)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego