Zasada ograniczonego zaufania podczas inwentaryzacji odnosi się do organizacji kontroli i sposobu nadzoru nad przebiegiem spisu lub innych czynności inwentaryzacyjnych. W praktyce oznacza to, że nie przyjmuje się automatycznie, iż wszystkie osoby zaangażowane (w tym osoby materialnie odpowiedzialne) zawsze działają bezbłędnie i bez ryzyka nadużyć. Dlatego stosuje się rozwiązania wzmacniające wiarygodność ustaleń, np. uważniejszy nadzór i dodatkowe sprawdzenia tam, gdzie ryzyko jest większe.
Odpowiedź o "kontrolowaniu osób materialnie odpowiedzialnych szczególnie o krótkim stażu i bez doświadczenia" oddaje sens tej zasady: większy nacisk kładzie się na kontrolę w obszarach i u osób, gdzie prawdopodobieństwo pomyłek (lub niewłaściwych działań) jest statystycznie wyższe z punktu widzenia organizacji procesu.
Pozostałe propozycje są typowymi elementami inwentaryzacji, ale nie opisują zasady ograniczonego zaufania:
- "Wykazanie składnika w dokumentacji przez upoważnionego pracownika" dotyczy formalnego dokumentowania i uprawnień, czyli poprawności zapisów, a nie podejścia kontrolnego do ryzyka.
- "Uniemożliwienie ewentualnych zmian stanu przedmiotu ewidencji w trakcie inwentaryzacji" opisuje działania zabezpieczające (organizacyjne/techniczne), które mogą towarzyszyć spisowi, ale nie stanowią istoty zasady ograniczonego zaufania wobec osób.
- "Dokładne ustalenie stanu faktycznego przez identyfikowanie nazwy, symbolu, ceny i ilości" opisuje technikę identyfikacji i ustalania stanu składników, czyli metodykę spisu, a nie zasadę kontroli i nadzoru.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się opisy formalności (dokumenty, upoważnienia), zabezpieczeń (blokada zmian) oraz czynności spisowych (identyfikacja, liczenie), a pytanie dotyczy "zasady" – zwykle chodzi o podejście organizacyjne i kontrolne, a nie o pojedynczą czynność techniczną.
