Zasada podwójnego zapisu oznacza, że każda operacja gospodarcza ujmuje się co najmniej na dwóch kontach, zachowując równowagę zapisów po stronach Wn i Ma. W praktyce zasada ta odnosi się do zapisów w księdze głównej i jest realizowana na kontach syntetycznych, które stanowią podstawowy, zbiorczy poziom ewidencji w zakładowym planie kont.
Konta analityczne są natomiast rozwinięciem (uszczegółowieniem) kont syntetycznych i pełnią rolę ewidencji pomocniczej. Przykładowo konto syntetyczne rozrachunków może być rozbite na analitykę według poszczególnych kontrahentów. W takim ujęciu nie traktuje się analityki jako niezależnego "drugiego obiegu" księgowań realizującego zasadę podwójnego zapisu, lecz jako szczegółowy rejestr wspierający konto syntetyczne. Kluczową regułą kontrolną jest to, że suma zapisów/sald analityki musi być zgodna z kontem syntetycznym.
Pozostałe wskazane typy kont (korygujące, wynikowe, rozliczeniowe) funkcjonują w systemie kont prowadzonych metodą podwójnego zapisu, więc na nich obowiązuje logika Wn/Ma. Mylenie tych kategorii z analityką jest częstym błędem: "wynikowe/rozliczeniowe/korygujące" opisuje charakter konta, a "analityczne/syntetyczne" opisuje poziom szczegółowości ewidencji.
Dlatego poprawne jest wskazanie, że zasada podwójnego zapisu nie obowiązuje samodzielnie na kontach analitycznych rozumianych jako ewidencja pomocnicza do kont syntetycznych, natomiast obowiązuje na kontach prowadzonych w księdze głównej, niezależnie od ich rodzaju (wynikowe, rozliczeniowe czy korygujące).
