Podstawowa zasada zdejmowania miary w krawiectwie to pomiar sylwetki w warunkach możliwie naturalnych. Dlatego prawidłowe jest stwierdzenie: "Pomiarów krawieckich powinno się dokonywać na osobie stojącej w naturalnej, swobodnej pozycji." Stanie w swobodnej postawie ogranicza błędy wynikające z napinania mięśni, wciągania brzucha czy "prostowania się na siłę". Takie wymuszenia potrafią zmienić obwody (np. talii, bioder, klatki piersiowej) oraz długości (np. tułowia), co później skutkuje złym dopasowaniem wyrobu i dodatkowymi poprawkami.
Stwierdzenie "Pomiarów krawieckich nie powinno się dokonywać na ubranej osobie." jest problematyczne, ponieważ w praktyce zaleca się unikać odzieży wierzchniej (bo dodaje luzu i fałszuje wynik), ale często dopuszcza się pomiar na cienkiej bieliźnie lub cienkiej odzieży przylegającej. Bez doprecyzowania warunków (bielizna vs. ubranie wierzchnie) takie zdanie może być różnie interpretowane.
Stwierdzenie "Pomiarów krawieckich powinno się dokonywać na osobie leżącej." jest nieprawidłowe, bo w leżeniu zmienia się ułożenie tkanek i grawitacyjny "układ" sylwetki, a część odcinków pomiarowych traci sens praktyczny dla konstrukcji odzieży noszonej na stojąco.
Stwierdzenie "…w nienaturalnej, wymuszonej pozycji." jest nieprawidłowe, bo cel pomiaru to odtworzenie realnej postawy użytkownika, a nie sylwetki "wyprostowanej na pokaz". Wymuszenie pozycji prowadzi do systematycznego błędu i późniejszych problemów w przymiarkach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "naturalna, swobodna postawa", zwykle jest to klucz do poprawnej zasady pomiaru, o ile pytanie nie wprowadza dodatkowych warunków (np. konkretnego rodzaju pomiaru lub specjalnej techniki).
