Synoptofor jest aparatem używanym w ortoptyce m.in. do oceny ustawienia oczu oraz funkcji obuocznych. W badaniach kąta zeza kluczowe jest rozróżnienie dwóch pojęć:
- kąt obiektywny – wynikający z rzeczywistego ustawienia gałek ocznych (odchylenia), możliwy do określenia metodami niezależnymi od subiektywnego zgłaszania przez pacjenta,
- kąt subiektywny – związany z tym, jak pacjent postrzega wzajemne położenie obrazów (komponent sensoryczny), ujawniający się podczas zadań wymagających odpowiedzi pacjenta i współpracy percepcyjnej.
Metoda naprzemiennego wygaszania (naprzemiennego "flashing") na synoptoforze polega na okresowym podawaniu bodźca raz do jednego, raz do drugiego oka. Taki sposób prezentacji pomaga ocenić położenie obrazów i konieczną korektę ustawienia w sposób nastawiony na komponent motoryczny, czyli na to, jak oczy są ustawione. Dlatego umożliwia określenie kąta obiektywnego zeza.
Odpowiedź "subiektywnego zeza" jest nieprawidłowa, ponieważ kąt subiektywny wymaga interpretacji opartej na deklaracji pacjenta dotyczącej zlania lub rozdzielenia obrazów i jest silniej powiązany z warstwą sensoryczną widzenia obuocznego. Odpowiedź "anomalii" jest zbyt ogólna: w ortoptyce "anomalia" może dotyczyć różnych zjawisk (np. w zakresie korespondencji siatkówkowej), ale nie jest to nazwa kąta mierzonego tą metodą w tym sformułowaniu pytania. Odpowiedź "gamma" odnosi się do terminów używanych w innych pomiarach osi optycznych/ustawienia, jednak nie stanowi typowego wyniku, jaki opisuje się jako efekt metody naprzemiennego wygaszania na synoptoforze w kontekście kąta zeza.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się synoptofor i metoda, która ma "uniezależnić" pomiar od stałej fuzji lub od subiektywnej interpretacji, najczęściej chodzi o ustalenie komponentu obiektywnego (motorycznego) ustawienia oczu.
