W oznaczaniu zawartości kwasu octowego metodą alkacymetryczną z detekcją konduktometryczną obserwuje się zmianę przewodnictwa właściwego mieszaniny podczas dodawania NaOH. Kluczowe jest to, że przewodnictwo nie zależy "od kwasu" wprost, lecz od rodzaju i ruchliwości jonów obecnych w roztworze oraz od ich stężenia.
Na początku (przed punktem równoważnikowym) w roztworze występują jony związane z dysocjacją kwasu i w niewielkim stopniu z jego słabości, jednak w praktyce wraz z dodawaniem NaOH zachodzi zobojętnianie i zmniejsza się udział jonów o bardzo dużej ruchliwości (H+). W ich miejsce pojawiają się jony Na+ oraz anion octanowy CH3COO−. Ponieważ H+ przewodzi prąd wyjątkowo efektywnie, jego "wypieranie" z roztworu zwykle powoduje spadek przewodnictwa w części przedpunkowej.
W punkcie równoważnikowym (gdy ilość dodanego NaOH jest stechiometrycznie równa ilości kwasu) skład roztworu odpowiada w przybliżeniu roztworowi octanu sodu. Dla typowego przebiegu konduktometrycznego oznacza to osiągnięcie minimum przewodnictwa albo wyraźnej zmiany nachylenia wykresu (w zależności od warunków i skali).
Po przekroczeniu punktu równoważnikowego pojawia się nadmiar jonów OH− pochodzących z dodawanego NaOH. Ich obecność (wraz z rosnącym stężeniem jonów w roztworze) powoduje, że przewodnictwo zaczyna rosnąć. Dlatego poprawne wykresy/linie dla tego typu miareczkowania powinny odzwierciedlać: (1) spadek (lub wyraźnie mniejszy wzrost) przed PR, (2) minimum/załamanie w PR, (3) wzrost po PR.
Odpowiedzi niepoprawne zwykle odpowiadają typowym pomyłkom: wybór krzywej monotonicznie rosnącej (ignorowanie wymiany H+ na Na+), krzywej monotonicznie malejącej (ignorowanie nadmiaru OH−) albo pary linii, które nie mają wspólnego punktu charakterystycznego (brak spójnego wskazania PR). Poprawna para linii to taka, która najlepiej odpowiada opisanej zmianie przewodnictwa w funkcji dodanej objętości NaOH.
