W opisanej sytuacji analizujemy przenoszenie kończyny dolnej do przodu podczas biegu, czyli fragment fazy, w której noga nie stanowi podpory i jest "wahadłowo" przenoszona z tyłu do przodu. Gdy stopa znajduje się z tyłu (pozycja zakroczna), a następnie noga przechodzi do przodu (pozycja wykroczna), podstawowym ruchem uda jest zgięcie w stawie biodrowym – to ono przesuwa udo ku przodowi względem tułowia.
Równocześnie typowo występuje zgięcie w stawie kolanowym. Ma ono znaczenie praktyczne: zmniejsza "długość" funkcjonalną kończyny (skraca dźwignię), ułatwia szybkie przeniesienie nogi oraz ogranicza ryzyko zahaczenia stopą o podłoże. Dlatego zestaw ruchów "zgięcia w stawie biodrowym i zgięcia w stawie kolanowym" najlepiej opisuje mechanikę tej fazy.
- "Wyprost w stawie biodrowym i zgięcie w stawie kolanowym" nie pasuje do przenoszenia nogi do przodu: wyprost biodra cofa udo, a więc jest typowy raczej dla fazy, gdy kończyna znajduje się za tułowiem i pracuje w kierunku odepchnięcia.
- "Zgięcie w stawie biodrowym i wyprost w stawie kolanowym" może kojarzyć się z "wyprostowaniem nogi do postawienia stopy", ale jako opis samego przejścia z zakroku do wykroku jest niepełny i mylący: w przenoszeniu zwykle występuje ugięcie kolana, a wyprost kolana jest bardziej charakterystyczny dla przygotowania do kontaktu z podłożem, nie dla całego aktu przeniesienia z tyłu do przodu.
- "Wyprost w stawie biodrowym i wyprost w stawie kolanowym" opisuje ustawienie wydłużające kończynę i nie ułatwia jej szybkiego przeniesienia w biegu; dodatkowo wyprost biodra działa w kierunku cofania uda, co jest przeciwne do przejścia do wykroku.
Dla technika masażysty taka analiza jest użyteczna przy rozmowie z biegaczami o przeciążeniach oraz przy rozumieniu roli struktur pracujących w zgięciu biodra i kolana (np. przy napięciu zginaczy biodra czy tylnej grupy uda). Kluczowe jest zawsze powiązanie kierunku ruchu (zgięcie/wyprost) z tym, czy kończyna jest przenoszona do przodu, czy pracuje w podporze.
