GPT (GUID Partition Table) to nowocześniejszy format tablicy partycji niż MBR. Jedną z najważniejszych korzyści praktycznych jest obsługa bardzo dużych pojemności, co w klasycznym MBR jest ograniczone (często kojarzone z granicą ok. 2 TB przy typowych rozmiarach sektorów i sposobie adresowania). Dlatego stwierdzenie "Obsługuje on partycje większe niż 2 TB." jest uznawane za prawdziwe w porównaniu cech GPT względem MBR.
Zdanie "Limit tworzonych partycji jest nieograniczony." wprowadza w błąd. W praktyce liczba partycji bywa ograniczona przez konkretne implementacje (np. narzędzia systemowe lub przyjęte założenia w danym systemie), więc nie można przyjąć "braku limitu" jako pewnej, zawsze prawdziwej cechy egzaminacyjnej.
Zdanie "Zrezygnowano w nim z używania unikatowego identyfikatora dysku." jest fałszywe, bo GPT opiera się na identyfikatorach GUID. W GPT występują identyfikatory zarówno dla samego dysku (dysk ma swój identyfikator), jak i dla partycji, co ułatwia jednoznaczną identyfikację w systemach i narzędziach administracyjnych.
Zdanie "Zmieniono w nim metodę adresowania pamięci masowej z LBA na CHS." również jest nieprawdziwe. CHS (Cylinder-Head-Sector) to starszy sposób adresowania kojarzony z dawnymi ograniczeniami BIOS i MBR. LBA (Logical Block Addressing) jest podejściem nowszym i powszechnie stosowanym; GPT nie polega na powrocie do CHS.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się CHS i LBA, zwykle poprawna odpowiedź dotyczy odejścia od CHS (a nie odwrotnie). Natomiast sformułowania typu "nieograniczone" warto traktować ostrożnie i konfrontować z praktycznymi limitami implementacji.
