Konduktometria (analiza konduktometryczna) jest metodą elektrochemiczną, w której wielkością mierzoną bezpośrednio jest przewodnictwo elektryczne roztworu (często podawane jako konduktywność). Przewodnictwo zależy od liczby jonów w roztworze, ich ładunku oraz ruchliwości, a także od temperatury i geometrii układu pomiarowego (stałej celi).
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Przewodnictwo elektryczne roztworu"?
Bo właśnie tę wielkość rejestruje konduktometr za pomocą elektrody/celi konduktometrycznej. W praktyce laboratoryjnej wynik przewodnictwa bywa następnie wykorzystywany do oceny mineralizacji wody, kontroli czystości roztworów lub do wyznaczania punktu końcowego miareczkowania konduktometrycznego (zmiana przewodnictwa w funkcji dodanej objętości titranta).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Koncentrację substancji w roztworze" – stężenie jest zwykle wyznaczane pośrednio na podstawie zależności przewodnictwa od składu roztworu i krzywej kalibracyjnej. Sam pomiar konduktometryczny nie "czyta" stężenia bezpośrednio, tylko przewodnictwo.
- "Potencjał elektrochemiczny roztworu" – pomiar potencjału (różnicy potencjałów) jest typowy dla potencjometrii (np. elektroda pH, elektrody jonoselektywne), a nie dla konduktometrii.
- "Prędkość przepływu roztworu przez kolumnę chromatograficzną" – to parametr charakterystyczny dla technik chromatograficznych (HPLC/GC/IC), niezwiązany z zasadą konduktometrii.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w nazwie metody pojawia się rdzeń "kondukt-", pytanie najczęściej dotyczy przewodnictwa. Warto też pamiętać o rozróżnieniu: konduktometria = przewodnictwo, potencjometria = potencjał, amperometria/woltamperometria = prąd.
