Wiertarka stołowa jest przeznaczona do wiercenia w warunkach warsztatowych, gdy potrzebna jest stabilność i możliwość pewnego mocowania detalu. Rozpoznaje się ją po układzie elementów konstrukcyjnych:
- podstawa (ciężka stopa zapewniająca sztywność),
- pionowa kolumna, do której mocowane są zespół wrzeciona i stół,
- stół roboczy (zwykle z możliwością regulacji wysokości i czasem pochylenia),
- wrzeciono zakończone uchwytem wiertarskim, w którym mocuje się wiertło,
- głowica z napędem (często widoczna obudowa przekładni pasowej lub silnika).
To odróżnia ją od wiertarek ręcznych (brak stołu i kolumny, konstrukcja przenośna) oraz od innych maszyn, które mogą mieć wrzeciono, ale pełnią inną funkcję (np. frezarki, szlifierki).
Odpowiedź poprawna wskazuje zdjęcie przedstawiające właśnie taką stacjonarną konstrukcję: z kolumną, stołem i zespołem wrzeciona nad stołem. Pozostałe zdjęcia najczęściej przedstawiają urządzenia bez stołu (sprzęt ręczny) albo maszyny o innej budowie/innym przeznaczeniu, gdzie brakuje typowego stołu wiertarskiego lub układ elementów nie odpowiada wiertarce stołowej.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj najpierw stołu roboczego i kolumny. Jeśli ich nie ma, to zwykle nie jest wiertarka stołowa, nawet gdy widać uchwyt lub wiertło.
