Ślimak ma organizację tonotopową, czyli różne miejsca na błonie podstawnej są "zestrojone" do różnych częstotliwości. Wynika to z gradientu właściwości mikromechanicznych: u podstawy ślimaka błona podstawna jest wąska i sztywna, a w kierunku szczytu (apex) staje się coraz szersza i bardziej elastyczna.
Ta zmiana sztywności i masy powoduje, że fala wędrująca wywołana dźwiękiem osiąga maksymalną amplitudę w innym miejscu w zależności od częstotliwości (teoria miejsca von Békésy’ego). Niskie częstotliwości wędrują dalej i "szczytują" bliżej wierzchołka ślimaka, natomiast wysokie częstotliwości osiągają maksimum wcześniej – bliżej okienka owalnego, czyli podstawy.
Odpowiedź "500 Hz" jest poprawna, ponieważ 500 Hz mieści się w zakresie niskich częstotliwości typowo przypisywanych okolicy szczytowej (apex). Odpowiedź "1 000 Hz" bywa traktowana jako graniczna/niższa średnia i może być kojarzona z częścią bardziej środkową, więc nie jest najlepszym przykładem dla szczytu w pytaniu jednokrotnego wyboru. Odpowiedź "4 000 Hz" dotyczy wyższych częstotliwości analizowanych bliżej podstawy. Odpowiedź "20 000 Hz" to skrajnie wysokie częstotliwości, które są kodowane w najbardziej podstawnej części ślimaka, nie w apex.
W praktyce klinicznej kojarzenie: apex = niskie tony, baza = wysokie tony pomaga rozumieć związek między lokalizacją uszkodzenia a kształtem ubytku słuchu oraz przewidywać trudności pacjenta (np. odbiór niżej brzmiących głosów).
