Zespół Hornera opisuje charakterystyczny zestaw objawów po stronie uszkodzenia drogi współczulnej unerwiającej oko i okolicę oczodołu. Klasycznie obejmuje: opadnięcie powieki (ptoza), zwężenie źrenicy (mioza) oraz wrażenie zapadnięcia gałki ocznej (enoftalmia). W praktyce opieki (np. w domu pomocy społecznej) najważniejsze jest to, że pojawienie się takiej triady może być sygnałem poważnego problemu neurologicznego i wymaga pilnej oceny medycznej.
Odpowiedź "udaru niedokrwiennego w toku" jest zgodna z rozumieniem, że uszkodzenie struktur pnia mózgu lub przebiegu włókien współczulnych (np. w ostrych incydentach naczyniowych) może dawać objawy zespołu Hornera. Dla terapeuty zajęciowego kluczowa kompetencja to rozpoznanie niepokojących objawów i właściwe zgłoszenie ich personelowi medycznemu, a nie samodzielne ustalanie lokalizacji uszkodzenia.
Odpowiedź "reumatoidalnego zapalenia stawów" jest błędna, ponieważ jest to choroba autoimmunologiczna układu ruchu; typowo daje ból, obrzęk, ograniczenie ruchu stawów i objawy ogólne, ale nie specyficzną triadę okulistyczną wynikającą z uszkodzenia drogi współczulnej.
Odpowiedź "ataku epilepsji w toku" także jest błędna: napad padaczkowy kojarzy się z objawami napadowymi (drgawki, zaburzenia świadomości, automatyzmy), a nie z utrwaloną triadą ptoza–mioza–enoftalmia. Dodatkowo w napadzie częściej obserwuje się inne zmiany w źrenicach niż izolowaną miozę jako element stałego zespołu.
Odpowiedź "choroby Alzheimera" jest nieprawidłowa, bo jest to choroba neurodegeneracyjna z postępującymi zaburzeniami pamięci i funkcji poznawczych; nie jest typowo opisywana przez nagłe, jednostronne objawy autonomiczne oka.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu widzisz pełną triadę zespołu Hornera, myśl o drodze współczulnej i możliwych przyczynach neurologicznych, a w realnej pracy – o pilnym zgłoszeniu i obserwacji objawów towarzyszących (nagły początek, ból głowy, osłabienie kończyn, zaburzenia mowy).
