Gdy w zakładzie pracy pojawia się bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia, podstawową zasadą jest to, że ochrona ludzi ma pierwszeństwo przed ciągłością procesu pracy i ochroną mienia. W takiej sytuacji właściwą reakcją organizacyjną jest wstrzymanie pracy oraz wydanie polecenia oddalenia się pracowników w miejsce bezpieczne. To działanie zmniejsza ekspozycję na czynnik niebezpieczny i tworzy warunki do dalszych czynności: oceny sytuacji, wezwania służb, odcięcia mediów, ewakuacji czy zabezpieczenia strefy.
Odpowiedź "wydać polecenie wznowienia pracy w celu uniknięcia strat materialnych" jest błędna, bo odwraca hierarchię celów: w warunkach zagrożenia nie "minimalizuje się strat", tylko usuwa ludzi ze strefy ryzyka. Dodatkowo nakaz powrotu do pracy może zwiększać prawdopodobieństwo wypadku.
Odpowiedź "nakazać pracownikom ratowanie mienia zakładu" również jest nieprawidłowa, ponieważ przenosi ciężar działań na ochronę mienia, mimo że w sytuacji bezpośredniego zagrożenia każda zwłoka w oddaleniu się od źródła zagrożenia może skutkować urazem lub utratą życia.
Odpowiedź "kontynuować pracę i wydać pracownikom polecenie zachowania szczególnej ostrożności" jest błędna, bo sama ostrożność nie jest środkiem adekwatnym do sytuacji bezpośredniego zagrożenia. W praktyce BHP przy takim poziomie ryzyka stosuje się działania eliminujące narażenie (zatrzymanie pracy, odsunięcie ludzi, odgrodzenie strefy), a nie wyłącznie zalecenia behawioralne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się sformułowanie "bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia", szukaj odpowiedzi o natychmiastowym przerwaniu pracy i odsunięciu pracowników od strefy zagrożenia.
