W regule FAS (Free Alongside Ship) kluczowe jest miejsce dostawy: wzdłuż burty statku w porcie załadunku. Oznacza to, że sprzedający nie ma obowiązku organizowania przewozu morskiego ani opłacania frachtu – jego zadaniem jest dostarczyć towar do portu i postawić go przy burcie statku (w miejscu umożliwiającym załadunek), zgodnie z ustaleniami kontraktu.
Skoro dostawa następuje w porcie załadunku, to kupujący przejmuje od tego punktu zasadnicze ryzyko i koszty dalszego procesu. Z tego wynika praktyczny obowiązek kupującego: zawrzeć umowę przewozu i przekazać sprzedającemu informacje operacyjne niezbędne do prawidłowego podstawienia ładunku, w szczególności nazwę statku, miejsce załadunku i termin dostarczenia ładunku do portu załadunku.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują?
- CIF to reguła, w której sprzedający organizuje i opłaca główny przewóz oraz ubezpieczenie do portu przeznaczenia; nie zgadza się więc z sytuacją, gdzie umowę przewozu zawiera kupujący.
- DDP zakłada dostarczenie do miejsca przeznaczenia z maksymalnym zakresem obowiązków sprzedającego (w tym import); to przeciwieństwo portowej dostawy po stronie sprzedającego.
- EXW oznacza udostępnienie towaru u sprzedającego (np. magazyn), bez obowiązku dostarczania do portu; nie odpowiada opisowi dostawy w porcie załadunku.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać "punkt graniczny" dla FAS: port załadunku + burta statku. Jeśli w treści pojawia się taki punkt dostawy, a przewóz organizuje kupujący, najczęściej chodzi właśnie o FAS.
