Reguła CFR (Cost and Freight) w Incoterms 2020 dotyczy transportu morskiego lub wodnego śródlądowego. Jej istotą jest to, że sprzedający ma obowiązek:
- dostarczyć towar na statek w porcie załadunku (zrealizować załadunek zgodnie z regułą),
- zawrzeć umowę przewozu (zorganizować transport wodny) i pokryć koszty frachtu do wskazanego portu przeznaczenia,
- ponieść koszty związane z dostarczeniem towaru do portu przeznaczenia (w zakresie wynikającym z umowy przewozu).
Jednocześnie w CFR kluczowe jest rozróżnienie kosztów i ryzyka. Mimo że sprzedający płaci za przewóz do portu przeznaczenia, to ryzyko przechodzi na kupującego wcześniej: z chwilą, gdy towar zostanie umieszczony na pokładzie statku w porcie załadunku. Dlatego opis "sprzedający płaci do portu przeznaczenia, a kupujący odpowiada od momentu załadunku na statek" odpowiada właśnie CFR.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- DDP – sprzedający ponosi najszersze obowiązki (dostawa do miejsca przeznaczenia, w tym odprawy i opłaty importowe). To nie jest reguła specyficznie morska "na statek" ani z przejściem ryzyka przy załadunku na statek.
- FCA – sprzedający przekazuje towar przewoźnikowi (lub osobie wskazanej) w umówionym miejscu; nie opisuje modelu "fracht opłacony do portu przeznaczenia" ani nie jest regułą "na statek".
- DAP – dostawa w miejscu przeznaczenia (towar gotowy do rozładunku); ryzyko przechodzi znacznie później niż w CFR, a sprzedający odpowiada do momentu udostępnienia towaru w miejscu przeznaczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie widzisz transport morski, koszty do portu przeznaczenia i ryzyko od załadunku na statek, najczęściej chodzi o CFR (a jeśli dodatkowo jest mowa o ubezpieczeniu po stronie sprzedającego – wtedy o CIF).
