"Równoważny poziom szumu na wejściu" opisuje, jaki poziom sygnału na wejściu odpowiada szumowi generowanemu przez aparat (po przetworzeniu i wzmocnieniu). Żeby dojść do tej wielkości, najpierw trzeba zmierzyć szum na wyjściu w warunkach, gdy aparat nie jest pobudzany sygnałem akustycznym, czyli gdy źródło dźwięku jest wyłączone. Wtedy mierzony poziom na wyjściu wynika głównie z szumu własnego toru elektroakustycznego.
Sam wynik "na wyjściu" nie jest jeszcze równoważnym poziomem "na wejściu". Kluczowy jest krok przeliczenia: odejmuje się znamionowe wzmocnienie odniesienia, aby sprowadzić poziom z wyjścia do wejścia (intuicyjnie: jeśli aparat wzmacnia, to szum widoczny na wyjściu odpowiada mniejszemu poziomowi na wejściu).
Odpowiedzi zawierające podanie na wejście dźwięku o poziomie 0 dBSPL nie opisują typowego warunku pomiaru szumu własnego, bo wprowadzają sygnał testowy, który zmienia warunki pracy toru i może mieszać się z oceną szumu. Odpowiedź ograniczona wyłącznie do "wyłączyć źródło i zmierzyć szum na wyjściu" jest niepełna: nie wykonuje przeliczenia na poziom równoważny na wejściu, więc nie spełnia celu procedury. Poprawna sekwencja obejmuje zatem trzy elementy: warunek ciszy (wyłączone źródło), pomiar na wyjściu oraz korektę o wzmocnienie odniesienia.
- Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "równoważny … na wejściu", zwykle potrzebny jest krok przeliczenia z wielkości mierzonej na wyjściu (korekta wzmocnieniem), a nie tylko sam pomiar.
