Kosztorys inwestorski to dokument przygotowywany przez zamawiającego na etapie planowania i przygotowania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na roboty budowlane. Jego głównym celem jest ustalenie wartości zamówienia i zaplanowanie budżetu, a także stworzenie punktu odniesienia do oceny ofert (np. w kontekście podejrzenia rażąco niskiej ceny).
Zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi kosztorysu inwestorskiego, kosztorys ten sporządza się metodą kalkulacji uproszczonej. W praktyce oznacza to, że wartość robót oblicza się jako sumę iloczynów: ilość jednostek przedmiarowych robót podstawowych × cena jednostkowa dla tych robót. Kluczowe są więc: poprawny przedmiar, właściwe ceny jednostkowe oraz oparcie się na dokumentacji projektowej, STWiORB i założeniach wyjściowych do kosztorysowania.
Odpowiedź "uproszczonej" jest poprawna, ponieważ jest jedyną metodą wskazaną wprost jako właściwa dla kosztorysu inwestorskiego sporządzanego na potrzeby zamówień publicznych.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów egzaminacyjnych:
- "szczegółowej" – bywa kojarzona z większą dokładnością i jest często spotykana w kosztorysach wykonywanych na potrzeby oferty, jednak nie jest metodą przewidzianą dla kosztorysu inwestorskiego w tym reżimie.
- "indywidualnej" – nie stanowi metody wskazanej w obowiązujących przepisach dla kosztorysu inwestorskiego; jej wybór wynika zwykle z potocznego rozumienia "indywidualnej wyceny".
- "normatywnej" – odwołuje się do skojarzeń z normami i katalogami nakładów, ale nie jest nazwą metody wymaganej przepisami dla kosztorysu inwestorskiego w zamówieniach publicznych.
Wskazówka do nauki: na egzaminie warto zapamiętać rozróżnienie ról – zamawiający przygotowuje kosztorys inwestorski i stosuje metodę uproszczoną, a wykonawca przygotowuje kosztorys ofertowy według zasad przyjętych dla sporządzenia oferty.
