Koszt robocizny w kosztorysowaniu według KNR wyznacza się w prostym schemacie:
- Krok 1: odczytaj z tablicy KNR normę robocizny (ile roboczogodzin przypada na jednostkę obmiaru, tutaj zwykle r-g na 1 m2 ocieplenia).
- Krok 2: przemnóż normę przez obmiar robót, czyli 200 m2. Otrzymujesz łączną liczbę roboczogodzin.
- Krok 3: łączną liczbę r-g przemnóż przez stawkę robocizny 21,30 zł/r-g. Wynik to łączny koszt robocizny.
Wskazana odpowiedź 9 712,80 zł jest spójna z tym algorytmem. Można to skontrolować "od tyłu" (kontrola wyniku jest na egzaminie bardzo pomocna):
- 9 712,80 zł ÷ 21,30 zł/r-g = 456 r-g.
- 456 r-g ÷ 200 m2 = 2,28 r-g/m2 (taka norma musiała wynikać z tablicy KNR dla danego wariantu robót).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Każda z nich oznacza inną liczbę roboczogodzin, a więc wynikałaby z innej normy KNR lub z błędu przeliczeniowego:
- 9 286,80 zł odpowiada 436 r-g (zaniżenie o 20 r-g). To typowy skutek pomylenia kolumny w tablicy, wyboru innej grubości EPS albo pominięcia części czynności ujętych w normie.
- 17 721,60 zł odpowiada 832 r-g. To często efekt błędnego przeliczenia jednostki (np. przyjęcia normy na 100 m2 jako na 1 m2 lub odwrotnie) albo zdublowania zakresu robót.
- 18 147,60 zł odpowiada 852 r-g. Podobnie jak wyżej, sugeruje użycie zbyt dużej normy lub błędne przemnożenie powierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy norma w tablicy KNR jest podana "na 1 m2" czy "na 100 m2", oraz czy dotyczy dokładnie tego wariantu (materiał, grubość, warunki, brak otworów). Dodatkowo wykonaj kontrolę: koszt ÷ stawka = r-g, a r-g ÷ m2 powinno dać realistyczną normę jednostkową.