W zasilaczu prądu stałego napięcie wyjściowe nie jest idealnie stałe: na składową stałą (DC) nakłada się składowa zmienna (AC), nazywana tętnieniami. Współczynnik tętnień (ripple factor) jest miarą "ile AC jest w DC" i zwykle podaje się go w procentach.
Typowa idea obliczeń jest następująca:
- najpierw identyfikuje się wartość napięcia stałego (w treści: nominalnie 12 V),
- następnie z oscylogramu odczytuje się wielkość tętnień (w zależności od przyjętej definicji: wartość skuteczna składowej zmiennej albo amplituda szczyt-szczyt),
- na końcu przelicza się tętnienia na procent w odniesieniu do 12 V.
Odpowiedź "0,7%" odpowiada sytuacji, w której tętnienia są wyraźnie mniejsze niż 1% napięcia stałego, czyli mamy do czynienia z dość dobrze wygładzonym/stabilizowanym napięciem.
Pozostałe wartości są typowymi dystraktorami wynikającymi z częstych pomyłek:
- "1,2%" i "1,5%" mogą wyjść, gdy błędnie odczyta się amplitudę z podziałki (np. o 1 działkę), gdy pomyli się mV z V, albo gdy użyje się niezgodnej definicji (p-p zamiast RMS albo odwrotnie).
- "6,0%" sugeruje bardzo duże tętnienia (słaba filtracja, uszkodzony kondensator, za duże obciążenie). Taki wynik zwykle byłby widoczny jako wyraźna "fala" na napięciu wyjściowym i w praktyce mógłby powodować niestabilną pracę urządzeń.
Wskazówka egzaminacyjna: przed obliczeniem zawsze ustal, czy w zadaniu chodzi o tętnienia mierzone jako RMS składowej zmiennej czy jako wartość szczyt-szczyt, a następnie konsekwentnie trzymaj się jednej definicji i poprawnie przelicz jednostki z podziałki oscyloskopu.
