Pojęcie ograniczonego obowiązku podatkowego oznacza, że osoba fizyczna nie jest polskim rezydentem podatkowym (nie ma miejsca zamieszkania w Polsce w rozumieniu przepisów), a mimo to może podlegać opodatkowaniu w Polsce, ale tylko w zakresie dochodów osiąganych na terytorium RP. Z tego powodu poprawna jest odpowiedź: "nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania i podlega obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej".
Odpowiedź "przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym" bywa myląca, ponieważ kryterium długości pobytu jest kojarzone z ustalaniem rezydencji podatkowej, a nie z samą definicją ograniczonego obowiązku. W praktyce dłuższy pobyt częściej prowadzi do wniosku o rezydencji i w konsekwencji do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
Odpowiedź "ma miejsce zamieszkania i centrum interesów osobistych na terytorium Unii Europejskiej" jest nieadekwatna, ponieważ dla oceny zakresu obowiązku podatkowego w Polsce kluczowe jest ustalenie, czy miejsce zamieszkania (w znaczeniu podatkowym) znajduje się w Polsce, a nie ogólnie "w UE". Sam fakt powiązania z państwem UE nie przesądza o obowiązku w Polsce.
Odpowiedź "ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów" opisuje nieograniczony obowiązek podatkowy, czyli sytuację rezydenta podatkowego, a więc jest przeciwieństwem ograniczonego obowiązku.
W kontekście kadr i płac warto zapamiętać: nierezydent → opodatkowanie w Polsce co do zasady tylko z tytułu dochodów "polskich"; rezydent → co do zasady opodatkowanie całości dochodów (z zastrzeżeniem umów międzynarodowych i szczególnych zasad).
