Ustawa o rachunkowości rozróżnia kilka grup dokumentacji i wskazuje minimalne okresy ich przechowywania. Dla ksiąg rachunkowych oraz dowodów księgowych podstawową zasadą jest przechowywanie ich przez co najmniej 5 lat.
Ważne jest także, jak liczy się ten czas: nie od daty wystawienia faktury lub innego dowodu, lecz od początku roku następującego po roku obrotowym, którego zapisy dotyczą. Dzięki temu firma liczy termin jednolicie dla całego roku obrotowego, co ułatwia archiwizację i kontrolę.
Odpowiedź "5 lat" jest poprawna, bo odpowiada minimalnemu wymogowi dla typowej dokumentacji księgowej (księgi i dowody). Odpowiedzi "1 rok" oraz "3 lata" są zbyt krótkie i nie spełniają ustawowego minimum, co mogłoby utrudnić weryfikację zapisów i rozliczeń podczas kontroli. Odpowiedź "10 lat" bywa intuicyjnie wybierana, ponieważ taki okres pojawia się w innych obszarach (np. wybrana dokumentacja pracownicza), jednak nie jest to standardowy minimalny termin dla ksiąg rachunkowych i dowodów księgowych.
W praktyce przedsiębiorca powinien pamiętać, że na jedną dokumentację mogą nakładać się też inne obowiązki (np. podatkowe). Gdy dokument ma znaczenie dla kilku rozliczeń, bezpieczną praktyką jest przyjęcie najdłuższego wymaganego terminu oraz zapewnienie ochrony dokumentów (także elektronicznych) i możliwości ich szybkiego odszukania.