W analogowym dostępie do sieci PSTN (klasyczne łącze dwuprzewodowe) kluczowym parametrem jest rezystancja pętli abonenckiej dla prądu stałego. Pętla abonencka obejmuje całą drogę od centrali (lub urządzenia dostępowego) do abonenta i z powrotem, czyli rezystancję przewodów miedzianych, styków/złączy oraz rezystancję urządzenia końcowego w stanie pracy. Zasilanie aparatu realizowane jest z linii, więc zbyt duża rezystancja powoduje spadek prądu pętli i problemy z działaniem.
Zgodnie z WTO dla analogowego dostępu PSTN maksymalna rezystancja pętli dla prądu stałego wraz z urządzeniem końcowym wynosi 1800 Ω. To wartość graniczna dla poprawnej współpracy centrali z analogowym łączem abonenckim. W praktyce monter lub technik utrzymania mierzy parametry linii, aby ocenić, czy po dołączeniu aparatu spełniony będzie warunek zasilania i sygnalizacji.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne? Liczby 1200 Ω i 1500 Ω są zbyt niskie względem wymagania granicznego, więc nie odpowiadają podanemu w WTO maksimum. Wartość 2400 Ω jest z kolei zbyt wysoka: jej przyjęcie dopuszczałoby pętle o większej rezystancji, co zwiększa ryzyko zbyt małego prądu pętli i niestabilnej pracy aparatu. Częstą pułapką jest też mylenie tego limitu z wymaganiem dla samego urządzenia końcowego (np. ograniczenia rezystancji aparatu w zamkniętej pętli); pytanie wprost wskazuje, że chodzi o pętlę wraz z urządzeniem, więc należy brać pod uwagę sumę wpływów linii i terminala.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze czytaj, czy limit dotyczy "linii", czy "pętli wraz z urządzeniem". Ten dopisek zmienia interpretację i jest najczęstszym źródłem pomyłek.
