W języku SFC (Sequential Function Chart) logika sekwencyjna jest zapisywana jako graf składający się z dwóch podstawowych typów elementów: kroków i tranzycji. Krok reprezentuje aktywny stan sekwencji (z którym mogą być powiązane akcje), a tranzycja określa warunek, po którego spełnieniu sterowanie może przejść dalej.
Kluczową zasadą budowy takiego grafu jest naprzemienność tych elementów w przepływie sekwencji: po kroku następuje tranzycja, a po tranzycji następuje krok. Z tego wynika, że poprawne połączenie powinno mieć postać:
krok → tranzycja → krok
Stwierdzenie "dwa kroki nie mogą być bezpośrednio ze sobą połączone, muszą być rozdzielone tranzycją" jest więc poprawne, bo przejście między stanami (krokami) musi być zdefiniowane przez warunek (tranzycję). Bez tranzycji nie wiadomo, kiedy i na jakiej podstawie następuje przejście.
Pozostałe odpowiedzi odwracają lub zniekształcają tę logikę:
- Teza, że "dwa kroki powinny być bezpośrednio połączone" usuwa rolę warunku przejścia, co zaprzecza idei SFC jako opisu sekwencji sterowanej warunkami.
- Tezy o bezpośrednim łączeniu dwóch tranzycji pomijają konieczność istnienia stanu (kroku) pomiędzy warunkami. Tranzycja sama w sobie nie jest stanem wykonywania, tylko bramką/warunkiem.
W praktyce, podczas programowania sterowników PLC, trzymanie się tej zasady ułatwia czytelność programu, debugowanie oraz jednoznaczne określenie, w jakim stanie znajduje się układ mechatroniczny i jakie warunki pozwalają przejść do kolejnego etapu cyklu.
