W języku SFC (sterowanie sekwencyjne) podstawowymi elementami są: kroki (często utożsamiane ze "stanami" sekwencji) oraz przejścia. Przejście jest logicznie zdefiniowanym warunkiem, który musi zostać spełniony, aby sterownik mógł dezaktywować bieżący krok i aktywować następny.
Dlatego odpowiedź "Warunek, który musi być spełniony, aby przejść do następnego stanu" jest poprawna: opisuje dokładnie rolę przejścia jako kryterium zmiany aktywnego kroku w sekwencji.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "Zmianę wartości wejścia" – zmiana wejścia (np. sygnału z czujnika) może być powodem spełnienia warunku przejścia, ale nie jest definicją przejścia. Przejście to zapisany warunek, a nie samo zdarzenie na wejściu.
- "Zmianę wartości wyjścia" – wyjścia zwykle są realizowane jako akcje przypisane do kroków (np. włączenie siłownika w danym kroku). Zmiana wyjścia może wystąpić przy wejściu w krok lub wyjściu z kroku, ale przejście nadal pozostaje warunkiem logicznym.
- "Czas, który musi upłynąć, aby przejść do następnego stanu" – w praktyce często stosuje się timery, lecz czas jest co najwyżej składnikiem warunku (np. "minęło 5 s i czujnik jest aktywny"). Samo przejście nie jest "czasem", tylko sprawdzanym warunkiem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu o SFC pojawia się słowo "przejście", najczęściej chodzi o warunek przejścia (logikę), a jeśli pojawia się "wyjście/wykonanie", to zwykle dotyczy akcji kroku.
