Zasada współmierności przychodów i związanych z nimi kosztów oznacza, że koszty powinny obciążać ten okres sprawozdawczy, którego dotyczą (w którym "pracują" na uzyskanie przychodów), a niekoniecznie okres, w którym nastąpiła zapłata.
Opłacona w grudniu 2018 r. prenumerata Poradnika księgowego za rok 2019 jest typową przedpłatą: jednostka zapłaciła wcześniej za świadczenie, które będzie otrzymywać w kolejnym roku. Taki wydatek nie powinien w całości obniżać wyniku finansowego 2018 r., ponieważ dotyczy w przeważającej mierze 2019 r. Z tego powodu ujmuje się go jako czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów (aktywa), a następnie rozlicza w koszty kolejnych miesięcy/okresów 2019 r.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Rezerwy na wydatki przyszłych okresów" – rezerwa dotyczy zwykle niepewnego co do kwoty lub terminu zobowiązania, a tutaj zapłata już nastąpiła i nie powstaje nowe, niepewne zobowiązanie. To nie rezerwa, lecz rozliczenie przedpłaty.
- "Bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów" – bierne RMK ujmuje się, gdy koszt dotyczy bieżącego okresu, ale faktura/zapłata nastąpi później (koszt "należny" za okres). W omawianym przypadku jest odwrotnie: zapłata była wcześniej, a koszt dotyczy przyszłości.
- "Koszty bieżącego okresu" – to częsty błąd wynikający z kierowania się datą zapłaty. Prenumerata za 2019 r. nie jest kosztem 2018 r. (poza ewentualną częścią, jeśli dotyczyłaby jeszcze 2018 r.).
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: zapłacone z góry za przyszłe okresy → czynne RMK; koszt bieżącego okresu, ale jeszcze niezafakturowany/niezapłacony → bierne RMK.
