W obmiarze robót tynkarskich celem jest policzenie powierzchni tynku przeznaczonej do wykonania i rozliczenia. Otwory (np. okna) mogą tę powierzchnię zmniejszać, ale zasady obmiaru zwykle wprowadzają progi, aby nie komplikować rozliczeń dla małych otworów oraz uwzględnić prace dodatkowe na krawędziach.
W pytaniu podano, że jest to tynk wewnętrzny oraz że otwór okienny ma tynkowane ościeża. To istotne, bo przy tynkowanych ościeżach pojawia się dodatkowa powierzchnia do otynkowania na bokach i nadprożu, więc mechaniczne "odejmowanie zawsze" mogłoby zaniżać obmiar. Dlatego zasada mówi o odliczaniu otworu dopiero wtedy, gdy jego powierzchnia jest większa niż ustalony próg.
Odpowiedź "3,0 m2" jest właściwa, ponieważ wskazuje granicę, po której przekroczeniu należy odjąć powierzchnię otworu w opisanym przypadku (ściana wewnętrzna, jeden otwór, ościeża tynkowane).
Pozostałe wartości są nieprawidłowe, bo zaniżają próg odliczania: "0,5 m2" i "1,0 m2" odpowiadają raczej intuicyjnemu odliczaniu małych otworów, a w praktyce prowadziłyby do częstego odejmowania i rozbieżności w kosztorysach. "2,0 m2" również jest typową "pośrednią" wartością wybieraną z pamięci, ale nie odpowiada progowi zadanemu w treści.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na warunki w pytaniu (tu: tynk wewnętrzny oraz tynkowane ościeża). W zadaniach z obmiarem to właśnie takie doprecyzowania decydują o tym, czy otwór odejmuje się zawsze, nigdy, czy dopiero powyżej określonej powierzchni.
