Zasady składu tekstu głównego obejmują nie tylko dobór kroju, stopnia i interlinii, ale też mikrotypografię, czyli drobne reguły wpływające na rytm i czytelność kolumny tekstu. Jedną z najczęściej kontrolowanych zasad jest zakaz pozostawiania na końcu wiersza tzw. "wiszących spójników" (często są to bardzo krótkie, nieraz jednoliterowe wyrazy).
Odpowiedź "wiszących spójników" jest poprawna, ponieważ takie krótkie wyrazy na końcu wiersza:
- psują wygląd prawej krawędzi składu i rytm akapitu,
- utrudniają płynne czytanie (czytelnik "zawiesza" wzrok na oderwanym elemencie),
- mogą wprowadzać niepożądane przerwy semantyczne (wyraz funkcjonalny zostaje oddzielony od wyrazu, z którym powinien tworzyć naturalną całość).
W praktyce zapobiega się temu przez użycie spacji nierozdzielającej między krótkim spójnikiem/przyimkiem a kolejnym słowem albo przez korektę łamania wiersza (np. delikatną zmianę szerokości składu, parametrów dzielenia wyrazów, tracking/kerning w dopuszczalnym zakresie).
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście pytania o "ostatnie znaki wiersza":
- "znaku wielokropka" – wielokropek może wystąpić na końcu wiersza jako element interpunkcji; sam w sobie nie jest klasycznym błędem porównywalnym z wiszącymi spójnikami (choć czasem wymaga kontroli, np. by nie rozdzielać go od wyrazu).
- "znaku przeniesienia" – znak dzielenia wyrazu (łącznik wynikający z przeniesienia) pojawia się na końcu wiersza zgodnie z zasadami dzielenia wyrazów; nie jest to reguła "nie wolno", tylko sytuacja zależna od ustawień i poprawności dzielenia.
- "przeniesień sylab" – przenoszenie sylab/fragmentów wyrazów bywa dopuszczalne, ale powinno spełniać reguły poprawności językowej i typograficznej; nie jest to kategoria "ostatnich znaków", tylko mechanizm łamania wyrazów.
Na egzaminie warto zapamiętać, że pytania o "co nie powinno zostawać na końcu wiersza" najczęściej dotyczą właśnie wiszących jednoliterowych wyrazów, bo jest to błąd łatwy do zauważenia i ważny w profesjonalnym składzie publikacji.
