W uprawach trwałych (np. sady, plantacje wieloletnie) nawozy naturalne stałe, takie jak obornik, powinny być stosowane w okresie, w którym ryzyko strat składników pokarmowych do środowiska jest możliwie małe, a jednocześnie roślina i gleba mogą efektywnie wykorzystać składniki.
W praktyce oznacza to unikanie sytuacji, gdy:
- gleba jest przykryta śniegiem – nawóz pozostaje na powierzchni, a przy roztopach łatwo dochodzi do spływu powierzchniowego,
- gleba jest zalana wodą – brak wsiąkania i bardzo duże ryzyko wynoszenia związków biogennych do cieków i rowów,
- okres jest jesienno-zimowy – przy niskich temperaturach i ograniczonym pobieraniu składników przez rośliny wzrasta ryzyko wymywania, a warunki glebowe często nie pozwalają na prawidłowe wymieszanie nawozu.
Odpowiedź "w okresie od 1 marca do 30 listopada." odpowiada logice ograniczeń: obejmuje czas, gdy najczęściej występują warunki umożliwiające bezpieczne nawożenie oraz wykorzystanie składników, a jednocześnie omija typowy okres zimowy, w którym rośnie ryzyko strat i zanieczyszczeń.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo opisują sytuacje wprost niekorzystne (śnieg, zalanie) albo przedział obejmujący znaczną część zimy ("w okresie od 1 listopada do 30 marca."), gdy łatwiej o spływ/wymywanie i trudniej o poprawne wykonanie zabiegu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o terminy i warunki stosowania nawozów naturalnych najpierw odrzuć odpowiedzi opisujące zakazy warunkowe (śnieg, zalanie, zamarznięta gleba), a dopiero potem porównuj przedziały czasowe, pamiętając o celu: ochrona wód i ograniczenie strat składników.
