W tabeli podano trzy wielkości: VBE, VCE oraz IC. Taki zestaw parametrów jest charakterystyczny dla tranzystora bipolarnego (BJT), ponieważ w BJT kluczowe jest złącze baza–emiter (VBE) oraz spadek napięcia kolektor–emiter (VCE) przy zadanym prądzie kolektora IC.
Wartość VBE ≈ 0,7 V jest typowa dla krzemowego złącza p-n spolaryzowanego w kierunku przewodzenia. To silna wskazówka, że elementem jest BJT (a nie tranzystor polowy), bo w tranzystorach polowych zwykle analizuje się napięcie bramka–źródło (VGS), a nie VBE.
Jednocześnie pojawia się VCE = 0,2 V przy IC = 20 mA, a następnie większe VCE (0,5 V i 1,0 V) przy tym samym prądzie. W praktyce małe VCE rzędu kilkuset mV kojarzy się z nasyceniem tranzystora bipolarnego użytego jako klucz (VCE(sat)). To także pasuje do BJT.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "Tranzystor NPN"? W ujęciu szkolnym, gdy rozpatruje się dodatnie VBE ≈ 0,7 V (baza wyżej potencjałem od emitera) i pracę kluczującą z małym VCE, typowo opisuje się to jako przypadek tranzystora NPN sterowanego dodatnim napięciem bazy względem emitera.
- "Tranzystor PNP" bywa sterowany "odwrotnie" (baza niżej potencjałem od emitera), więc bez jednoznacznie określonych biegunowości pomiaru trudniej to uzasadnić na samych dodatnich wartościach.
- "Tranzystor JFET" nie opisuje się parametrem VBE; kluczowe jest złącze bramka–kanał i napięcie VGS, a prąd zależy od napięcia sterującego w inny sposób.
- "Tranzystor MOSFET" również nie używa VBE; analizuje się VGS, próg Vth i rezystancję kanału RDS(on), a nie "typowe" 0,7 V na złączu baza–emiter.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz w danych VBE ~ 0,7 V, myśl najpierw o BJT. Gdy dodatkowo pojawia się VCE ~ 0,1–0,3 V przy zadanym prądzie, najczęściej chodzi o pracę w nasyceniu (kluczowanie).