Najczęściej eksploatowaną warstwą w górnictwie podziemnym jest litosfera, ponieważ to ona obejmuje skorupę ziemską oraz najwyższą, sztywną część płaszcza. W praktyce wszystkie złoża udostępniane szybami, upadowymi, sztolniami i wyrobiskami poziomymi znajdują się właśnie w tej zewnętrznej strefie Ziemi.
Kluczowe jest porównanie skali głębokości: nawet "głębokie" kopalnie działają na poziomach liczonych w setkach metrów lub pojedynczych kilometrach, a więc wielokrotnie płycej niż granica astenosfery podawana w tabeli. Dlatego wybór warstwy zaczynającej się od około 100 km byłby niezgodny z realiami technologii górnictwa.
- "Litosfera" jest poprawna: zawiera strefę, w której występują skały budujące skorupę i gdzie koncentrują się eksploatowane złoża kopalin.
- "Astenosfera" jest niepoprawna: to głębsza, bardziej plastyczna część płaszcza, leżąca znacznie poniżej maksymalnych głębokości robót górniczych.
- "Mezosfera" jest niepoprawna: dotyczy jeszcze głębszych partii płaszcza (setki do tysięcy kilometrów), całkowicie poza zasięgiem eksploatacji podziemnej.
- "Jądro zewnętrzne" jest niepoprawne: znajduje się na głębokościach tysięcy kilometrów i ma odmienny stan fizyczny oraz skład, nie mający związku z eksploatacją złóż.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się warstwy takie jak jądro czy głęboki płaszcz, zwykle pytanie sprawdza, czy potrafisz odróżnić skalę geologiczną od realnych głębokości górnictwa. Wtedy właściwa będzie warstwa najbardziej zewnętrzna.
