Polarymetria to metoda optyczna polegająca na pomiarze kąta skręcenia płaszczyzny światła spolaryzowanego przechodzącego przez roztwór. Skręcenie to powodują substancje optycznie czynne, czyli takie, które wykazują aktywność optyczną (najczęściej z powodu chiralności cząsteczek).
W praktyce analitycznej i przemysłowej bardzo typową grupą związków oznaczanych polarymetrycznie są cukry. Dla cukrów (np. sacharozy) polarymetria bywa wykorzystywana do wyznaczania stężenia roztworu na podstawie zależności pomiędzy mierzonym kątem skręcenia a stężeniem oraz długością drogi optycznej (długością rurki pomiarowej). Dlatego odpowiedź "cukru lub właściwy cukier" jest zgodna z istotą metody.
Odpowiedź "alkoholu lub właściwy alkohol" jest myląca: choć istnieją alkohole optycznie czynne (np. niektóre alkohole chiralne), to w typowym rozumieniu "alkohol" w analizie procesowej oznacza zwykle etanol, który nie jest optycznie czynny. Zatem polarymetr nie jest standardowym przyrządem do oznaczania "alkoholu" jako takiego.
Odpowiedź "kwasów karboksylowych" także nie jest ogólnie prawdziwa: sama obecność grupy karboksylowej nie przesądza o aktywności optycznej, a wiele prostych kwasów (często spotykanych) nie skręca płaszczyzny światła.
Odpowiedź "dowolnego związku organicznego" jest zbyt szeroka. Polarymetria nie jest metodą uniwersalną dla całej chemii organicznej; działa tylko dla związków, które w danych warunkach wykazują mierzalną aktywność optyczną.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się polarymetr, najpierw sprawdź w myślach warunek "czy analit jest optycznie czynny?". Cukry są klasycznym przykładem i dlatego najczęściej stanowią poprawną odpowiedź.
