W solankach (roztworach soli, najczęściej elektrolitów) stężenie można oceniać metodami, które reagują na właściwości fizyczne roztworu zależne od liczby jonów i ogólnej zawartości substancji rozpuszczonej.
Poprawna jest odpowiedź "Polarymetrycznej.", ponieważ polarymetria mierzy skręcalność optyczną – zjawisko występujące dla związków optycznie czynnych (np. wielu związków organicznych o asymetrii cząsteczki). Typowe sole nie wykazują skręcalności optycznej w sposób użyteczny do wyznaczania ich stężenia w solance, więc polarymetria nie jest standardową metodą oceny zasolenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Densymetrycznej." – gęstość roztworu zwykle rośnie wraz ze wzrostem stężenia soli, dlatego pomiar gęstości (areometr, densymetr) bywa praktycznym wskaźnikiem zasolenia.
- "Refraktometrycznej." – współczynnik załamania światła zmienia się wraz ze stężeniem substancji rozpuszczonych; refraktometria jest powszechnie wykorzystywana jako szybka metoda orientacyjna dla roztworów.
- "Konduktometrycznej." – przewodnictwo elektrolityczne zależy od stężenia jonów i ich ruchliwości; dla roztworów soli jest to jedna z podstawowych metod monitoringu (zwłaszcza jako pomiar szybki lub procesowy).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli metoda opiera się na zjawisku wymagającym cząsteczek optycznie czynnych (skręcalność), zwykle nie będzie właściwa dla typowych solanek. Dla elektrolitów częściej sprawdzają się metody oparte na przewodnictwie, gęstości lub parametrach optycznych typu refrakcja.
