Stabilizacja punktu granicznego w terenie powinna zapewniać trwałość i możliwość jednoznacznej identyfikacji punktu w dłuższym czasie, mimo działania warunków atmosferycznych i użytkowania terenu. Dlatego znak wykonany jako "namalowany" (np. farbą na nawierzchni lub na obiekcie) nie powinien być stosowany do stabilizacji punktów granicznych: może zostać szybko starty, zmyty przez opady, zasypany ziemią, przykryty roślinnością lub usunięty podczas prac porządkowych.
Odpowiedź "Namalowane." jest poprawna, bo opisuje oznaczenie o charakterze nietrwałym, właściwe co najwyżej do krótkotrwałego oznakowania roboczego w czasie pomiaru, a nie do utrwalania położenia punktu granicznego.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do materiałów, które w praktyce są kojarzone z trwałym znakiem terenowym:
- "Betonowe." — beton umożliwia wykonanie elementu stabilizującego, który jest odporny na krótkotrwałe oddziaływania i zwykle zachowuje kształt oraz położenie w terenie.
- "Żelbetowe." — żelbet (beton zbrojony) dodatkowo zwiększa odporność mechaniczną, co jest korzystne tam, gdzie znak może być narażony na uszkodzenia.
- "Kamienne." — kamień jest materiałem trwałym i odpornym na warunki atmosferyczne, przez co może stanowić stabilną podstawę znaku.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: stabilizacja = trwałość i odtwarzalność położenia. Wszystko, co jest łatwe do usunięcia (farba, kreda, marker), nie spełnia celu stabilizacji punktu granicznego.
