System źródeł prawa powszechnie obowiązującego w Polsce jest zamknięty. Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP należą do niego m.in. rozporządzenia. Rozporządzenie jest aktem normatywnym wydawanym na podstawie szczegółowego upoważnienia ustawowego i ma charakter wykonawczy wobec ustawy. Po ogłoszeniu obowiązuje wszystkich adresatów (erga omnes), więc może wpływać bezpośrednio na prawa i obowiązki obywateli.
Wśród podanych odpowiedzi tylko jeden akt ma formę rozporządzenia: rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie wysokości opłat abonamentowych. To, że rozporządzenie wydaje konkretny organ (jeśli jest do tego upoważniony ustawą), nie zmienia jego charakteru jako źródła prawa powszechnie obowiązującego. Taki akt może być podstawą działań organów administracji wobec mieszkańców (np. w zakresie ustalania wysokości opłaty).
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają kryterium powszechnego obowiązywania:
- Zarządzenie Prezesa Rady Ministrów ma charakter aktu prawa wewnętrznego; zgodnie z art. 93 Konstytucji wiąże zasadniczo tylko jednostki organizacyjnie podległe i nie może stanowić podstawy decyzji wobec obywatela.
- Uchwała Rady Ministrów (np. regulamin pracy RM) również jest aktem wewnętrznym w rozumieniu art. 93 i służy organizacji działania organu.
- Postanowienie Prezydenta o powołaniu konkretnej osoby jest typowo aktem indywidualnym: rozstrzyga jedną sprawę i nie ustanawia norm generalnych oraz abstrakcyjnych, więc nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego.
W praktyce administracyjnej warto zapamiętać regułę: jeżeli przepis ma być podstawą działania "wobec każdego" (np. klienta urzędu), szukaj go w aktach powszechnie obowiązujących (Konstytucja, ustawa, umowa międzynarodowa, rozporządzenie). Natomiast uchwały i zarządzenia najczęściej porządkują funkcjonowanie administracji "od środka".
