W Polsce obowiązuje zamknięty system źródeł prawa: tylko takie formy aktów prawnych, jakie wskazuje Konstytucja, mogą ustanawiać normy powszechnie obowiązujące. Do tej grupy należą m.in. rozporządzenia, czyli akty wykonawcze wydawane na podstawie szczegółowego upoważnienia ustawowego. Dlatego odpowiedź "rozporządzenie ministra" jest prawidłowa – rozporządzenie (niezależnie od tego, który upoważniony organ je wydaje) ma charakter powszechnie obowiązujący.
Pozostałe propozycje nie spełniają tego kryterium:
- "zarządzenie wójta" – zarządzenia są typowym przykładem aktu wewnętrznego: wiążą jednostki organizacyjnie podległe organowi, a nie wszystkich adresatów w państwie. W praktyce oznacza to, że nie tworzą powszechnie obowiązujących norm dla obywateli.
- "uchwała rady gminy" – uchwały rady gminy mogą przyjmować różny charakter. Część z nich może stanowić akty prawa miejscowego, ale wtedy obowiązują tylko na obszarze działania organu, który je ustanowił (np. na terenie danej gminy). Nie jest to więc "powszechnie obowiązujące prawo RP" w rozumieniu ogólnokrajowym.
- "uchwała Sejmu" – uchwały parlamentarne zasadniczo nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego; mają charakter wewnętrzny, porządkujący albo polityczny. Konstytucyjne rozróżnienie między prawem powszechnie obowiązującym a aktami wewnętrznymi ma tu kluczowe znaczenie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "rozporządzenie" obok "zarządzenia", najpierw sprawdź zasięg obowiązywania: rozporządzenie to prawo powszechnie obowiązujące, a zarządzenie – co do zasady – tylko wewnętrzne. To częsta pułapka językowa.
