Współczynnik zużycia 1,1 m2/m2 czyta się jako: na 1 m2 gotowej posadzki trzeba przyjąć 1,1 m2 płytek. Taki narzut uwzględnia typowe straty materiałowe (docinki przy ścianach, dopasowania, odpad, ewentualne uszkodzenia).
Krok 1: pole posadzki
Posadzka ma wymiary 5,0 m × 4,0 m, więc jej powierzchnia to:
5,0 × 4,0 = 20,0 m2.
Krok 2: zapotrzebowanie z uwzględnieniem strat
Zapotrzebowanie materiału oblicza się przez mnożenie pola przez współczynnik zużycia:
20,0 m2 × 1,1 = 22,0 m2.
Wynik 22,0 m2 jest poprawny, bo zamówienia płytek i rozliczenia materiałowe w praktyce wykonawczej często prowadzi się w jednostce powierzchni (m2), a nie w sztukach, gdy podany jest współczynnik m2/m2.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- 20,0 m2 to sama powierzchnia posadzki bez zapasu. To typowy błąd polegający na pominięciu strat, które współczynnik 1,1 ma właśnie uwzględniać.
- 5,5 m2 może wynikać z błędnego dzielenia przez 1,1 albo pomyłki w obliczaniu pola (np. potraktowania wymiarów jako sumy zamiast iloczynu). Nie odpowiada ani polu posadzki, ani zapotrzebowaniu.
- 4,4 m2 sugeruje omyłkę rachunkową lub niewłaściwe operacje na liczbach (np. pomylenie mnożenia z inną czynnością). Jest zdecydowanie zaniżone w stosunku do rzeczywistej powierzchni 20 m2.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się współczynnik w formacie m2/m2, wynik również podawaj w m2. Jeśli egzamin wymagałby liczby sztuk, musiałby podać wymiary płytki lub liczbę sztuk na 1 m2.
