Zwarcie międzyzwojowe oznacza, że część zwojów uzwojenia zostaje zwarta ze sobą. Taki fragment nie pracuje już jak prawidłowo włączone zwoje w szeregu – liczba "skutecznych" zwojów maleje, a wraz z nią maleje zdolność cewki do magazynowania energii w polu magnetycznym.
Dlatego poprawnym wskaźnikiem jest odpowiedź "zmniejszenia indukcyjności cewki". Indukcyjność w typowych modelach rośnie wraz z liczbą zwojów, więc uszkodzenie, które efektywnie te zwoje redukuje, prowadzi do spadku L. W praktyce w obwodzie prądu przemiennego spadek indukcyjności oznacza też spadek reaktancji indukcyjnej, a więc mniejszą impedancję części indukcyjnej i często większy pobór prądu oraz nagrzewanie elementu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "zwiększenia rezystancji cewki" – zwarcie międzyzwojowe nie zwiększa typowo rezystancji uzwojenia miedzi; częściej powoduje spadek rezystancji widzianej między zaciskami albo niewielką zmianę. Wzrost rezystancji kojarzy się raczej z przerwą, utlenieniem połączeń lub przegrzaniem i uszkodzeniem przewodu.
- "zwiększenia reaktancji cewki" – reaktancja indukcyjna zależy od indukcyjności i częstotliwości. Skoro przy zwarciu międzyzwojowym indukcyjność spada, to reaktancja nie rośnie, tylko maleje.
- "zmniejszenia prądu pobieranego przez cewkę" – w wielu typowych układach AC, gdy reaktancja maleje, impedancja jest mniejsza, więc prąd ma tendencję do wzrostu. Spadek prądu może wystąpić w innych uszkodzeniach (np. przerwa), ale nie jest charakterystycznym objawem zwarcia międzyzwojowego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie rezystancja, reaktancja i indukcyjność, warto najpierw ustalić, czy mowa o skutku "elektrycznym DC" (omomierz) czy o pracy w AC (impedancja). Zwarcie międzyzwojowe najczęściej rozpoznaje się po spadku L i zmianie poboru prądu w pracy.
